شکستن تابوی خود ساخته مذاکره با آمریکا

آقای جلیلی مذاکره کننده ارشد ایران در مذاکرات اتمی در نشست اخیر ژنو رودر روی ویلیام برنز - این دیپلمات سبیلو و خونسرد- مرد شماره سه وزارت خارجه آمریکا نشست و با آن لبخند ملیح و دوست داشتنی خود در حالیکه سعی میکرد خونسردی خود را حفظ کند و خیلی به چشمان برنز خیره نشود با خاویر سولانا وارد مذاکره شد.

این دیدار بالاترین دیدار مقامات ایران و آمریکا در ۲۹ سال گذشته بود و هر چند بیش از چند کلمه از طرف برنز بر زبان جاری نشد اما دو مقام به دور از چشم خبرنگاران سمج که مشغول مخابره شکست مذاکرات  اتمی بودند دست همدیگر را به سختی فشردند در حالیکه برنز به این موضوع فکر میکرد که چند وقت طول خواهد کشید تا ایران را متقاعد کند تا از بلند پروازیهای اتمی خود دست بردارد همانگونه که قزافی را متقاعد کرده بود و جلیلی نیز در این فکر بود که چگونه گزارش مذاکرات را به دوست دوران کودکی خود - محمود احمدی نژاد برساند در حالیکه کیوان ایمانی سفیر ایران در سویس همچون یک تکه سنگ بی احساس در سمت راستش و مهدی صفری معاون اروپای وزارت امور خارجه در سمت چپش با آن چشمان پف آلودش که نگرانی از آن قابل خواندن بود ایستاده بودند و به این صحنه مینگریستند.

هر چند مذاکرات فعلا به جایی نرسیده است اما حضور برنز نشان از تغییر سیاست آمریکا در برخورد با ایران و نشان دادن نرمش بود و این میتواند در گرفتن امتیاز از طرف ایران بسیار مثبت باشد به شرطی که ایران نیز از موضع خود پایین آمده و طرح معروف به فریز فور فریز را بپذیرد.

فردای آن شب لیلا را کشتند.

امروز صبح که شروع کردم به وبگردی رسیدم به این مطلب و واقعا از خوندن اون ناراحت شدم هر چند قبلا هم از این چیزها شنیده و خوانده بودم اما بازم ناراحت شدم.اصل مطلب را نیز در اینجا بخوانید.

خاطره اي از عموي پاسدار من
 چند وقت قبل خاطره اي از عموي خودم شنيدم گفتم شايد بد نباشه اونو تو سايت قرار بدم .همه چيزه اين خاطره واقعيه به جز اسامي. چون اصلا عموم اسمهاي اصلي رو به من نگفت (فقط اسم ليلا واقعيه).عموي من الان سرهنگ سپاه پاسداران جمهوري اسلاميه و همسرش فوت شده، زمان جنگ ايران و عراق در زندان عادل شيراز خدمت ميکرد.فکر ميکنم اگه اين خاطره رو از زبان خود عموم بنويسم بهتره...
فردا روزي بود که قرار بود من به همراه چندتا از بچه ها به جبهه اعزام بشيم.با اينکه خيلي دوست داشتم جنگ رو از نزديک احساس کنم اما خيلي نگران بودم شايد به خاطر اين بود که از مرگ ميترسيدم.اتفاقا از بين زندانيها چندتا خانم بودن که قرار بود فردا صبح اعدام بشن.جرم اکثرشون سياسي بود.و بعضي هاشون هم مجرد بودن (همينطور که ميدونين اعدام خانمهاي مجرد طبق قوانين جمهوري اسلامي ايران ممنوعه)شب بعد از شام و خوندن دست جمعي دعاي کميل ، رئيس زندان همه بچه ها رو صدا کرد و گفت : براي برادراني که فردا به سلامتي عازم جبهه هستند خبر خوبي دارم.امشب شبي هست که ميتونن از بين زنان مجردي که قراره فردا اعدام بشن اوني رو که مايل هستن انتخاب کنن و حاج آقا رضايي هم تشريف آوردن تا هر زني رو که خواستن امشب موقتا به عقد برادرا دربيارن و درواقع امشب زحمت خطبه عقد با حاج آقاست...حالا براي سلامتي امام و اسلام صلوات جميع خطب کن و...براي يک لحظه هراس عجيبي تمام تنم رو فرا گرفت.اصلا فکر نميکردم شبي که قرار بود شب اعزامم به جبهه باشه شب عروسي هم باشه.به سمت سالني رفتيم که دختران زنداني اونجا به صف ايستاده بودند.جالب اينکه بعضي بچه ها که همراه من بودند مجرد نبودند اما حاظر بودند که اين کار رو انجام بدند اما برخي ها با اينکه مجرد هم بودند نيامده بودند.با ديدن دخترها يک لحظه ميخواستم برگردم.اما سهيل که يکي از دوستام بود و سه چهار سالي سنش از من بيشتر بود گفت کجا ميري مجيد.وبا خنده ادامه داد نکنه ميخواي ناکام از دنيا بري؟!از اين شوخيش اصلا خوشم نيومد اما هرچي بود وسوسه شدم که بمونم.در نهايت هر کدوم از بچه ها دختري رو انتخاب کرد و حاج آقا رضايي که روحاني زندان بود يکي يکي دخترا رو به عقد چند ساعته بچه ها در مي آورد.يادمه بعضي از دخترا راضي به اين کار نبودن اما چاره اي نبود.محال بود رئيس زندان اجازه بده دختري باکره اعدام بشه.تقريبا براي هر کدوم از ما يک دختر ميرسيد.نوبت من شد.دختري که انتخاب کرده بودم چهره معصومي داشت اسمش ليلا بود.حاج آقا رضايي صيغه عقد رو خوند و منو ليلا حالا زن و شوهر بوديم.اونم چه زن و شوهري...زني که قرار بود فردا صبح اعدام بشه.از ليلا پرسيدم به چه جرمي به اعدام محکوم شده؟گفت يک روز به همراه دوستش در يکي از جلسات حزب توده شرکت کرده و از بخت بد همون شب مامورها ريختن تو خونه و همشون رو گرفتن.ميگفت که براي اولين بار بوده که تو جلسات سياسي شرکت ميکرده و فکر نميکرده که روزي همچين اتفاقي براش بيفته.ازم خواست که کاري براش بکنم.اما من فقط يک مامور بودم .چه کاري ميتونستم بکنم.کاري براش از دستم ساخته نبود.با خودم فکر ميکردم لازمه امثال ليلا قرباني بشن تا اسلام پايدار بمونه.بهترين و سخت ترين شب زندگيم همون شبي بود که تو زندان با ليلا بودم.اون شب به سرعت گذشت . صبح ليلا رو بوسيدم و ازش خداحافظي کردم.گفتم حلالم کن شايد شهيد بشم.ليلا سرشو پايين انداخت و هيچي نگفت.چند دقيقه بعد از پنجره ميديدمش که اونو همراه بقيه زنها به سمت اعدام ميبرن.ليلا اولين دختري بود که باهش بودم بخاطر همينم برام خيلي سخت بود.اون روز عازم جبهه شدم.چند وقت بعد از بعضي بچه ها که تو زندان بودند شنيدم که وقتي پدر و مادر ليلا براي تحويل گرفتن جنازه اش اومده بودن 1300 تومن از طرف دولت بهشون ميدادن و ميگفتن دخترتون ديشب عروس شده اينهم مهريه اش...

روز پدر

خوب به سلامتی فردا روز پدره و منم به نوبه خودم این روز رو به تمام پدران مهربان ایرانی مخصوصاخودم( نوشابه خانواده برای خودم باز میکنم!) تبریک میگم و امیدوارم همیشه روز پدر باشه که از همسرانشون هدیه بگیرند.

رابین هود بی محل

پریشب برای اولین بار در سراسر عمرم و از وقتی که یادم میاد و یه کم جون گرفتم ساعت ۱۱.۳۰ بود که تصمیم گرفتم برم و بخوابم در حالیکه همسر محترمه و دخترم با هم نشسته بودند تلویزیون میدیدند.

نمیدونم چرا اما احساس کردم خیلی خوابم میادش. من اصولا کم میخوابم شاید در ۲۴ ساعت ۴-۵ ساعت بخوابم چون اعتقاد دارم که بعد مردن وقت برای خوابیدن زیاد داریم و فعلا که زنده ایم باید بیدار بمونیم.

بگذریم. مسواک زدم و رفتم افتادم روی تخت و زودی هم خوابم برد و عجیبه که به همان سرعت هم شروع کردم به خواب دیدن.....یه چند دقیقه ای نگذشته بود که ناگهان به صدایی که از خوردن چیزی به تخت بود به همراهی یک جیغ بنفش تیز که گوشو سوراخ میکرد و بدون برخورد به پرده گوش مستقیم میرفت به گوش میانی و داخلی و به تندی فرو میرفت به نرونهای مغزم با یک جهش از خواب پریدم و دیدم دخترم روی تخت و داره فریاد میزنه:

بابا بلند شو رابین هود شروع شد

منم که فقط خدا میدونه چه حالی داشتم و انگاری یه نفر با یه پارو برف روبی زده توی صورتم و از عصبانیت شده بودم مثل اسمایل انگری یاهو مسنجر! فریاد زدم سرش که بدو برو بچه..... گور پدر رابین هود ...و بچه رو هم از اتاق بیرون کردم و دوباره افتادم روی تخت.....

اما نشون به اون نشون که تا ساعتها خوابم نبرد و هر چی که فحش و ناسزا از بچگی تا حالا و به زبونهای مختلف بلد بودم رو دوره کرده و همه رو با بیرحمی تمام نثار قد و بالای رابین هود کردم ناسزاهایی که حتی داروغه ناتینگهام هم به رابین هود نگفته بود 

ماشین همسر محترمه

خوب به سلامتی داستان خرید ماشین همسر محترمه به خوبی و خوشی به خنسی خورده و فعلا حل نمیشه لذا یک هفته ای هستش که از هر ده تا جمله ای که در خونه مابین ما رد و بدل میشه کم کم هفت هشت تاش در این خصوص که بردی ماشینمو فروختی و من ماشینمو میخوامو یالاه زودتر یه دونه به جاش برام بخر و ماشین نازنینم از دستم رفت و ..از این دست حرفهای بسیار آشنا و اعصاب خط خطی کن!!
مملکت گل و بلبل ما هم از اون مملکت هاست که قربونش برم هیچ چیزش به هیچ جای دنیا شبیه نیستش.......میخو.ایم یه ماشین بخریم پولمون هم نقده و میریم نمایندگیهای ایران خودرو و سایپا اما هیچ کدوم ماشین ندارند!!!! باورتون میشه؟ دو تا غول بی شاخ و دم و کاغذی خودرو سازی کشورمون ماشین برای فروش ندارند یا اگر هم دارند توی صد تا سوراخ قایم کردند و بیرون نمیدند.......باور کردنی نیست اما حقیقت داره.....
206 تیپ دو الان توی بازار آزاد اطراف پونزده تومن هستش در حالیکه قیمت رسمی کارخونه سیزده تومان اعلام شده که پیدا هم نمیشه ماشالاه........اومدن دو سه تا آپشن زپرتی هم اضافه کردند و اسمشو گذاشتند تیپ دو جدید و قیمت زدند پانزده میلیون و دویست هزار تومان فروش نقدی تحویل فوری پنجاه روزه که ثبت نام هم ندارند.....اینو دیگه واقعا باید بری آدام اسمیت و دیگر اقتصاد دانان دنیا رو جمع کنی و چند تا دعوتنامه هم بفرستی به مدیران تویوتا و مرسدس و فورد و اپل و همین کیا و رنو و پژو ......و یه کارگاه آموزشی براشون بزاری تا شیوه جدید مدیریت و بازاریابی و علم اقتصاد کاربردی رو یادشون بدی و تمام جایزه ای اسکارشون رو هم ازشون پس بگیری و یه گواهینامه هم از یکی از این مدیران دولت به شدت فخیمه و بی عرضه و بی شخصیت و بی کفایت و دروغگو و .....( بقیشم خودتون به سلیقه خودتون اضافه کنین) بهشون بدی.
باور کنین باید از این مدیران دولت ما به طور عموم و مدیران خودرو سازی ما بطور خصوص محافظت ویژه و دائمی صورت بگیره تا یه وقت از کشورهای خارجی مخصوصا آمریکا نیان یه موقع اونها رو بدزدند و ببرن توی کشورشون به نمایش بزارند و روی قفسشون هم بزنند که ای مردم هر کی بی کفایت و بی عرضه و نالایق باشه و مدیرت نتونه بکنه و دزد باشه میشه مثل این جونور ها!!
بگذریم اوقاتم تلخه ...معذرت که شما ها رو هم در این ناراحتیم داخل کردم.

راحت شدم!

بالاخره این دوست هندیم رو از اومدن به ایران منصرفش کردم و این شر از سرم کوتاه شد.بهش گفتم که الان ما داریم خونمون رو تعمیر میکنیم و بنایی داریم و ماشینمون رو هم فروختیم و بچم هم مریضه و پاش شکسته و خودم هم مالاریا گرفتم و برق هم راه به راه قطع میشه و آب هم نداریم و خلاصه فقط نگفتم که دماوند آتشفشانی کرده!! ...... ترسوندمش و اونم بیچاره از ترسش میل زد که بلیطش رو کنسل کرده و یه وقت دیگه میاد ایران.......  خودمونیم ها اما واقعا بیشتر اون چیزایی که گفتم راست بود!
در هر صورت از یک دعوا حسابی با همسر محترمه جلوگیری شد.